Gewoon schrijven (3)

Het is alweer een tijdje geleden dat ik je heb geschreven. Zonder iets te horen laat het me maar niet los. Een boeiende vrouw die praat in stilte, dat klinkt bekend.

Dat doet me denken aan twee jaar geleden, toen sprak ik ook met een vrouw in stilte. Maar omdat ook ik praatte in stilte, kon ik van haar niet verlangen dat ze enig signaal zou ontvangen.

Het tempo waarmee je je passies opsomt houdt me al minutenlang bezig. Heb je die imposante lijst in één keer verzonnen? Of ben je iemand die haar profiel als een Barbie opmaakt, verzorgt, en koestert, en zich zo een identiteit voorhoudt zonder zelfvertrouwen te verliezen? Ik denk het eerste*.

Ik zou niets liever willen dan een open boek zijn, maar iedere keer als ik over mezelf schrijf kan ik me niet herkennen in al die willekeurige woorden. Ik ben wel graag eerlijk tegen je, dus laat ik uitleggen hoe ik zo geworden ben aan de hand van mijn Amazon Wish List (lees mee op http://www.amazon.com/gp/registry/wishlist/378OHF5CQMNX1?&page=24).

In 1999 begon mijn reis met psychologische manipulatie, subliminale communicatie, gezichtsuitdrukkingen, onze hersenen, betekenisleer, taalfilosofie, retorica, ondervragingstechniek, tijdsbeleving, herinnering, Rorschach, cinema, Eisenstein, visuele illusies, semiotiek, Goffman, media, communicatie en propaganda. Dit bracht mij uiteindelijk tot sociale psychologie, symbolisch interactionisme, en identiteit. De mens houdt zichzelf continu voor de gek, én anderen.

Nu kan ik niet meer schrijven zonder te twijfelen of ik manipuleer met subtiele woorden, verdraai met meerdere betekenis, verdoezel met selectie of inspeel op gevoelens met associatie. Vandaar dat ik maar gewoon schrijf.

Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat je mijn aandacht hebt weten te grijpen. Ik nodig je uit mee te leven naar het moment dat de stilte overgaat in een gesprek. Raken we ooit nog uitgepraat?

Groeten,
Mark


* Omdat mijn grappig bedoelde voetnoten niet onverdeeld succesvol zijn, hier nog eentje om het af te leren.