Absurde mens

De woorden gedreven, bevlogen, romantisch en nieuwsgierig stuwen je omhoog als een ballon. Totdat kritisch, nuchter en voorzichtig inzetten als zwaartekracht die naar beneden trekt. Waarna je uiteindelijk lui, luchtig en plagerig verderdrijft. Helemaal goed.

Je ziet er stralend uit! En je houdt van toneelspelen en de absurde mens. Dat treft! Is het leven niet één groot spel? Daar heb ik ooit een stukje over geschreven op: http://stukje.punt.nl/?id=274321&r=1

Zullen we verder vertellen?

Groeten,
Mark

Houden van zowél grote als kleine dingen (4)

Erg fijn om te horen dat je mijn berichtjes werkelijk kunt waarderen. Je bent de enige die mij hier vriendelijk over terugmailt, de rest lijkt een stuk ongevoeliger voor mijn grappigheid. Dat kan echter ook komen door mijn scepsis over de vrouwelijke behoefte aan iemand die met beide benen op de grond staat om zowél van kleine als grote dingen te genieten. Ik straal zulke eenvoud op het eerste gezicht nou eenmaal niet uit. Jij komt er langzaam achter dat ik wel heel erg kan genieten van zo iets kleins als mailtjes sturen naar jou.

Begrijp ik het goed dat je wil zeggen dat jouw Cro-Marian grot nog niet gedecoreerd is met mannenhoofden, geschoten na een wilde nacht? Dat je misschien wel iets meer het type kat-uit-de-boom bent? Een type trouwens dat, volgens mij, bovengemiddeld vaak van zowél grote als kleine dingen houdt.

Fijn om te lezen dat je op vakantie hebt ontspannen van de natuur. Tenminste, ik mag hopen dat je niet bent gaan wandelen langs steenkolencentrales. Ik heb laatst genoten van de bomen, bergen en beekjes in Luxemburg. En elke berg had een hoogste punt dat me riep.

Ik ben erg nieuwsgierig geworden naar je shopresultaten. Stuur je me een foto?

Groeten,
Mark


PS. Ik heb je onbedoeld langer op anwoord laten wachten dan mijn intentie was. Zie dit niet als uiting van desinteresse of dominantie, of als middel om spanning op te bouwen.

Welhaast niet weggeweest (3)

Ben je al thuis? Dat was de vraag die ik je al dagen wilde stellen. Gewoon als openingswoordspeling, om het ijs te breken. Nog voordat ik in actie kan komen verras je me met een dapper bericht, dat rebels ingaat tegen het klassiek romantisch ideaal uit je vorige mail. Een vrouw die het voortouw neemt, dat klinkt welhaast als een recht.

Toch opmerkelijk. Laatst was het lied van Ome Henk op tv, en galmde "Lief konijntje had een vliegje op z'n neus" door mijn huis. Daarna ben ik de dames van Sex & The City regelmatig tegengekomen, en vandaag sluit ik af met het programma Thuis op de Belgische tv. Het lijkt welhaast alsof je nooit bent weggeweest.

Komen we uit bij de vraag die ik je eigenlijk wilde stellen, al een tijdje geleden, maar waar ik helaas niet meer aan toe ben gekomen voor je vakantie. Waar ga je naartoe, en wanneer ben je er weer? Vind je het goed als ik vol smacht op je volgende berichtje wacht?

Groeten,
Mark

Verstrooiing

We zijn allebei 30, 63 en 170, en hebben Reve als vriend. Laat ik een stuk uit zijn Wolfje gebruiken, waarin hij het geluk van Wolfje en Vosje beschrijft, om deze volmaaktheid te illustreren:

"Niets van de één scheen meer geheim te zijn voor de ander, of het nu elkanders ziel en hart, dan wel elkanders lichaam betrof. Zo sprak het ook vanzelf, dat Wolf en Vos, nadat ze verzadigd waren van hun stoeien op de brits waarop Vos geslapen had, samen onder de douche gingen, en dat Vos zich helemaal door Wolf liet wassen. En daarbij vond Vos het helemaal niet erg, dat Wolf heel lang over dat wassen van Vos deed, en de schuimende spons in zijn hand veel langer dan nodig was op liefkozende wijze op die plaatsen van Vos zijn jongenslijf liet toeven, die Vos tot een echte jongen maakten."

Verstrooiing treedt op als een golf je lichaam binnenvalt, en energie alle kanten wordt opgestuurd. Is liefde dan energie die je bijzonder weet te raken?

Groeten,
Mark

Geen clown (4)

Misschien mis ik het haar, de ogen, de lengte, de kleur of de afstand die je zoekt. Ben ik niet charmant genoeg, niet het juiste soort of praat ik teveel. Ook mannen zoeken een verklaring als hun eigenwaarde dreigt te worden aangetast.

Van de redactie kreeg ik laatst echter dit opbeurende bericht:
"Gratis leden kunnen wel je persoonlijke berichten ontvangen en lezen. Gratis leden kunnen geen berichten met persoonlijke bericht beantwoorden." Nu snap ik het, we spelen helemaal niet op gelijk terrein, je kunt me eenvoudigweg niet dienen van repliek! Hoe kan ik in al mijn opwinding nou steeds vergeten met een emailadres af te sluiten?

Maargoed door al dat gedoe voel ik me zo langzamerhand wel een beetje een clown, en ik hou he-le-maal niet van clowns. Dat gezicht, en die rode neus, en dat lachen almaar. Nog maar te zwijgen van dat olijke lopen, die niet grappen en die overdreven verbazing als je al aan een scheet denkt. Je zult er maar elke week een aan je bed hebben staan, als goedbedoeld vermaak. Hopelijk maak ik zoiets niet los in jou.

Ik wil niet te boek staan als clown, dus verlos me en zeg me dat het niet zo is. Wees anders hard edoch eerlijk.

Groeten,
Mark

Leven met hoofd én hart

Laat ik open en eerlijk zijn voordat ik begin. Na introspectie moet ik bekennen dat ik misschien niet voldoe aan je voorwaarde: gespeend zijn van arrogantie. Met regelmaat gebruik ik namelijk de uitspraak: "Arrogantie heb ik niet meer nodig". Juist niet om mezelf te verheerlijken, te aanbidden of neer te kijken op anderen. Maar om te behoeden voor het gevaar van arrogantie, dat je -eenmaal gebruikt- verslaafd maakt aan voeden met je eigen superieure beeld. Nu ik dat niet meer nodig heb wil ik graag anderen helpen. Al sluipt daar nog wel eens de schijn van arrogantie in.

Je geniet van buiten zijn! Wat is de natuur ook mooi he: verdwalen in het bos, helemaal bovenop een berg klimmen, rupsjes, slangetjes, hommels, beekjes, paddestoelen, verlaten paadjes! Maak je ook foto's van de natuur als je gaat fietsen? Ik heb laatst een filmpje gemaakt van een koe met een hele lange tong. Dat was erg grappig, kijk maar op:
http://www.youtube.com/watch?v=4nq3EdXMuXU

Je hebt moeite om met je hoofd én je hart te leven. Ik vraag me af of je hoofd of je hart je meevoert zonder te wachten op aansluiting van de ander. Ik denk eerder je hart, als ik op het gevoel en de warmte waarmee je schrijft af moet afgaan. Alhoewel je zelfkennis misschien eerder duidt op het hoofd. Wil je me meer vertellen?

Groeten,
Mark

Jouw terrein (2)

Het is toch weer die voetnoot in je beschrijving -met haakjes en een sterretje zo goed aangegeven- die me overhaalt te schrijven. Misschien is het een zwakte, het is niet anders*.

Zo te lezen zijn er veel meer dingen waar je wel van houdt dan waar je niet van houdt. Dat zie ik graag, een beetje positiviteit in het leven. Ik heb je al eens geschreven, op een andere site, maar snel daarna was je weg, zonder teken of reden als lid verdwenen. Ik zie hier graag het positieve van in.

Het kan natuurlijk zijn dat je de liefde van je leven hebt gevonden. Dat gun ik je graag. Toch wil ik je behoeden voor de tijdelijk hogere orde waarin je bent binnengelokt. Pas op voor verwachting, voordat je het weet laat ze je in de steek en word je teruggeworpen in een moeras vol twijfel.

Het kan ook zijn dat je mijn berichtje maar vervelend vond, en dat je dacht dat uitschrijven een snelle manier was om van me af te komen. Ik moet je helaas teleurstellen. Mijn obsessie voor contact leggen met vrouwen die voetnoten in hun profiel gebruiken is zo groot, dat daar met een dergelijk eenvoudige stap niet aan te ontkomen valt.

Het kan echter ook allemaal een kwestie van toeval zijn. Een ongelukkige samenloop van omstandigheden, waarin mijn smeekbede voor erkenning is opgegaan in de stapel berichtjes van anderen. Jouw besluit om je terug te trekken heeft mijn berichtje gekruisd, nog voordat de inhoud ervan kon worden ervaren. Hoe durf ik ook anders te verwachten van zo´n boeiende vrouw, die leeft in een wereld waarin strand, zee en gras zich uitstrekken als gelaagd hoogpolig tapijt. Daar waar spelfouten zich voelen misplaatst, en waar met mooie Duitse woorden wordt geschermd.

Wat maak ik nou voor kans op jouw terrein? Een jongeman uit het Zuiden zonder strandwandeling gevoet. Die onwennig giechelt bij lopen op zand en sprietjes, vanwege zijn jeugd op geboend parket. In jouw wereld voel ik me een Fremdkörper, een Einzelgänger, een Nudel! Door je uit te schrijven maak je me rücksichtslos duidelijk dat ik nog lang niet salonfähig ben. Trotzdem zal ik doorzetten, al is het maar om uiteindelijk bemind te worden om voortdurende naïviteit.

Groeten,
Mark


* Zelf hou ik ook erg van voetnoten, vooral vanwege hun relatie met het laatste woord.